Alman fotoğrafçı Gerrit Starczewski Dans Eden Ayakkabılar kitabında, beş yılda ayaklarını çektiği 400 müzisyenin ruhuna ayna tutuyor.
Marie Claire Mayıs 2010 Starczewski'ye göre modayla müziğin buluştuğu bu kareler zekice kompoze edilmiş bir portre fotoğrafı yerine çok daha akılda kalıcı.
Dancing Shoes - Dans Eden Ayakkabılar projesi nasıl ortaya çıktı? Beş yıl önce Berlin'de Rolling Stone Dergisi için REM konserini çekiyordum. Tam sahne önündeyken grubun solisti Michael Stipe bana ayağıyla çarptı. O an gözüme eskimiş deri botları gözüme takıldı. Onları çektim ve serinin ilk adımı atılmış oldu. Bu proje Michael Stipe'a çok şey borçlu.
Dancing Shoes bir ne kitabı? Dancing Shoes öncelikle derinliği olan bir fotoğraflar serisi. Bakanı düşünmeye sevk etmeyi amaçlıyor, ayrıca psikolojiyi modayla buluşturuyor.
Bugüne dek kaç çift ayakkabı çektiniz? 400 kadar sanatçının ayakkabısını çektim. Pete Doherty'den Zoot Woman'a, The Gossip'ten Chemical Brothers'a tam 400 isim... Her konserde sahne önünde olma iznim var. Bu sayede normal dinleyicilerin göremediği şeyleri görüyorum. Müzisyenler o sırada ayaklarını çektiğinizi biliyorlar mı peki? Bilmiyorlar. Sadece sahne arkasında çekim yaptığım zamanlar izin istedim. Örneğin Franz Ferdinand grubundan Alex Karpanos'a onu çekip çekemeyeceğimi sormuştum. O da benim için tipik bir rockçı pozu verdi. Gömleğinin yakalarını kaldırdı ve kibirli kibirli baktı bana. Ben de hiç istifimi bozmadan sadece ayakkabılarını çektim. Çok şaşırmıştı... Dönüp uzaklaşırken kafasını sallayarak benim için 'ayakkabı sapığı' diyordu! Sekiz yaşında ne çekerdiniz? Sonra nasıl gelişti kariyeriniz? Analog bir fotoğraf makinem vardı o zaman. Küfür eden, göbekli bir futbol fanatiğini çekmiştim. Her zaman insan ve yaşadığı duygular beni cezbetmiştir. Her şeyi kendi kendime öğrendim. Gelişmeyi seven idealist biriyim ben. 12 yaşında futbol üzerine ilk fanzinimi çıkardım. Bir arkadaşımın yardımıyla 50 kopya çıkarmıştım ve okul bahçesinde satmıştım. İçinde benim futbol çekimlerim ve kısa hikayelerim vardı. 16 yaşında Almanya Başbakanı Angela Merkel tarafından 'geleceğin gazetecisi' sıfatıyla onurlandırıldım ve yine 16 yaşında Rolling Stone Dergisi'ne ilk fotoğrafımı sattım. Bu şekilde devam etti. Çalışmalarımı ayrıca Music Express, Intro, 11Freunde veBarselona'da çıkan H Magazine'de de görebilirsiniz.
Web sitenizde çektiğiniz dökümanter nitelikli videolar da var. Özellikle Pete Doherty'ninki çok enteresan. Videolar benim yaklaşımımı belgeliyor. Konser fotoğrafı çekmek kolay değildir. Size topu topu beş on dakika izin verirler çekim yapmak için. Sahne önünde çekim yaptığınız alan da dardır, sınırlıdır; pozisyonunuzu pek değiştiremezsiniz. Sahne yüksektir. Bir de ışık faktörü vardır. Işık değişkendir. Biraz sabır, biraz da şansla yapıyorum bu çekimleri.
Ekin Türkmen; bugün yeniden televizyona dönerken kendini daha huzurlu, yenilenmiş hissettiğinden bahsediyor. Oyunculuk tüm hayatı ama o asla star olmak istemiyor.
